Potępienie

Potępienie daje poczucie zakończenia.

Pozwala uwierzyć, że człowieka da się zamknąć w jednym słowie, jednym czynie albo jednym obrazie. Gdy zapada wyrok, nie trzeba już pytać. Wystarczy pamiętać.

Dlatego potępienie bywa tak uspokajające.

Nie pozostawia miejsca na niepewność. Nie wymaga cierpliwości wobec tego, co sprzeczne i trudne do jednoznacznego ocenienia. Świat odzyskuje wyraźne granice.

A jednak potępienie zatrzymuje czas.

Zamienia człowieka w jeden obraz, jedno zdanie, jeden czyn. Wszystko, co nie mieści się w tym obrazie, przestaje mieć znaczenie.

Być może właśnie dlatego wyrok wydaje się tak ostateczny.

Nie dlatego, że zna całą prawdę.

Dlatego, że nie pozwala jej już dalej szukać.