Granica

Granice zwykle kojarzą się z podziałem.

Oddzielają wnętrze od zewnętrza, znane od nieznanego, bezpieczeństwo od ryzyka. Dzięki nim świat wydaje się bardziej uporządkowany i łatwiejszy do zrozumienia.

A jednak nie każda granica powstaje po to, by chronić.

Niektóre istnieją dlatego, że trudno przekroczyć to, co dotąd wydawało się oczywiste. Nie dlatego, że za progiem czeka zagrożenie, lecz dlatego, że nie wiadomo, co znajduje się po drugiej stronie.

Najbardziej niepokojące są granice uchylone.

Nie zamknięte całkowicie i nie otwarte na tyle, by rozwiać wątpliwości. Pozwalają zobaczyć fragment czegoś więcej, ale nie dają jeszcze pewności, czym to jest.

Właśnie wtedy pojawia się napięcie.

Nie między wiedzą a niewiedzą, lecz między tym, co znane, a możliwością, że znane nie wyczerpuje całości.

Próg sam w sobie niczego nie rozstrzyga.

Nie mówi, czy warto przejść dalej. Nie obiecuje odpowiedzi. Pokazuje jedynie, że istnieje coś poza miejscem, w którym dotąd staliśmy.

I czasem już samo dostrzeżenie tej możliwości wystarcza, by nie dało się wrócić do wcześniejszego spokoju.